بسم الله الرّحمن الرّحیم

تشکیل مجمعی از صاحب­نظران برای اقامه­ ی نماز، یکی از شایسته‌ترین و ضروری­ترین کارهایی است که باید در جمهوری اسلامی صورت می‌گرفت. زیرا برپاداشتن نماز، نخستین ثمره و نشانه­ی حکومت صالحان است و در رتبه­ ی بعد از آن است که نوبت به “زکات” به­مثابه ­ی تنظیم مالی جامعه و ریشه کن کردن فقر، و نیز “امر به معروف و نهی از منکر” یعنی سوق دادن به نیکی‌ها و بازداشتن از بدی­ها می‌رسد.

( الّذین َ‌ اِن مَکَّناهُم فِی الاَرضِ أَقآمــُوا اَلـصَّلوهَ وَ‌آتـَـوا الـزَّکاه وَ اَمَرُوا بِالمَعرُوفِ وَ نَهَوا عَنِ المُنکَر. . ).اقامه­ ی نماز فقط این نیست که صالحان ، خود نماز بگزارند. این چیزی نیست که بر تشکیل حکومت الهی متوقف باشد؛ بلکه باید این ستون دین در جامعه به پا داشته شود و همه کس با رازها و اشاره‌های آن، آشنا و از برکات آن برخوردار گردند.

درخشش معنویت و صفای ذکر الهی، همه ­ی آفاق جامعه را روشن و مصفا کند؛ و تن‌ها و جان‌ها با هم به نماز بشتابند و در پناه آن طمأنینه و استحکام یابند.

نماز، رکن اصلی دین است و باید اصلی‌ترین جایگاه را در زندگی مردم داشته باشد. حیات طیّبه انسان، در سایه ­ی حاکمیّت دین خدا، وقتی حاصل خواهد شد که انسان­ها دل خود را با یاد خدا زنده نگهدارند و به کمک آن بتوانند با همه­ ی جاذبه‌های شرّ و فساد مبارزه کنند و همه­ ی­ بت­ها را بشکنند، و دست تطاول همه­ ی شیطان­های درونی و برونی را از وجود خود قطع کنند. این ذکر و حضور دائمی فقط به برکت نماز حاصل می‌شود و نماز در حقیقت ، پشتوانه­ ی مستحکم و ذخیره­ی تمام نشدنی در مبارزه­ای است که آدمی با شیطان نفس خود که او را به پستی و زبونی می‌کشد، و شیطان‌های قدرت که با زر و زور، او را وادار به ذلّت و تسلیم می‌کنند، همیشه و در همه حال دارد. هیچ وسیله‌ای مستحکم‌تر و دائمی تر از نماز برای ارتباط میان انسان با خدا نیست. مبتدی ترین انسان­ها، رابطه­ی خود با خدا را به­وسیله­ی نماز آغاز می‌کنند. برجسته‌ترین اولیاء خدا نیز، بهشت خلوت انس خود با محبوب را در نماز می‌جویند.

این گنجینه ­ی ذکر و راز را هرگز پایانی نیست و هر که با آن بیشتر آشنا شود، جلوه و درخشش بیشتری در آن می‌یابد.

کلمات و اذکار نماز، هر یک خلاصه‌ای است که به بخشی از معارف دین اشاره می­کند و به­طور مکرر و پی‌درپی آن را به یاد نمازگزار می‌آورد. نمازی که با تدبّر در معانی و بدون سهو و غفلت گزارده شود، انسان را روز به­روز با معارف الهی آشناتر و به آن دلبسته­تر می‌سازد.

نورانیّت نماز، و رازها و رمزهای آن و درس­هایی که در آن گنجانیده شده، و اثر آن در ساختن فرد و جامعه ، چندان نیست که بشود در مقالی کوتاه از آن سخن گفت، بلکه چنان نیست که بی­خبری چون من، بتواند از اعماق آن خبری آورد.

آن­چه من با قلم قاصر و معرفت ناچیز خود می‌گویم آن است که مردم ما و جامعه ­ی ما، و به­خصوص جوانان ما که اکنون بار امانت سنگینی را بر دوش گرفته‌اند؛ باید نماز را منبع قدرتی لایزال بدانند، و در برابر جبهه ­ی فساد و بی‌عدالتی و کج­روی که امروز بشریت را تهدید می‌کند ، از نماز و یاد خدا نیرو بگیرند . میدان مبارزه‌ای که امروز پیش روی ماست، ما را به تکیه‌گاه مستحکم ذکر خدا و امید و اعتماد به او، بیش از همیشه و بیش از همه، محتاج می‌سازد، و نماز آن سرچشمه­ ی جوشانی است که این امید و اعتماد و قدرت معنوی را به ما می‌بخشد.