بسم الله الرّحمن الرّحیم

خداوند متعال را سپاس می‌گویم که دل­های نورانی و پاکیزه‌ای را به کار نماز و ترویج و برپاداری آن، برانگیخته و شوق مجاهدت و تلاش مخلصانه در این راه را به آن‌ها بخشیده‌ است. ثمره­ی کوشش‌های هوشمندانه جمع شما در این چند سال، آن شده است که نماز که مظهر کامل پرستش و نیایش و رازگوئی و نیاز جوئی و عشق و ایمان به محبوب فطری عالم وجود است، پرتوی درخشان­تر و حضوری برجسته‌تر در ذهن و عمل جامعه­ی اسلامی ما یافته است. اکنون بحمدالله در بسیاری از جاهایی که جماعت مردم در آن گرد می‌آیند و به­ویژه مراکز گردآیی جوانان مانند مدارس و دانشگاه‌ها و سربازخانه‌ها و بوستان‌ها و نیز دانشگاه‌های دولتی و راه‌ها و غیره، نماز ، حاضر و بارز و چشم و دل نواز است. نوشته‌ها و گفته‌های بسیار در رسانه‌ها و در کتاب­ها و درس‌ها و برنامه‌های هنری و تبلیغی، به نماز می‌پردازد و ذهن‌ها و دل­های کسان بی­شماری را به این تکلیف شیرین و دل­نشین، متمایل می‌سازد و به گزاردن آن وا می‌دارد.

شک نباید کرد که این، راهی است به سوی کامیابی و توفیق در همه­ی مهامّ شخصی و اجتماعی، راهی است به سوی سعادت و فلاح ( قَد اَفلَحَ المُؤمِنونَ، الَذیِنَ هُم فِی صلوتِهِم خاشِعونَ … ) چه افراد و جماعاتی که با شناختن قدر و جایگاه ذکر و خشوع و انابه- که نماز مظهر کامل آن است- و همراه کردن کار و ابتکار دنیائی با آن، به قله‌های تعالی و کمال رسیدند، و چه بی‌خبران و کوته‌نظرانی که با غفلت از این راز بزرگ هستی، خود را از سعادت کامل محروم ساختند و چه در صورت تلاش و کار مادی و چه در صورت بی­کارگی و تنبلی، هر جا به گونه‌ای خود را در منجلاب‌های محرومیت و ناکامی غرقه ساختند.

انسان­هایی که تلاش و مجاهدت در عرصه­ی زندگی بشری را با یاد خدا و انس با او و عشق به او همراه می‌سازند، خوشبختی در معنای حقیقی آن را درمی‌یابند و آن را برای جسم و جان خود فراهم می­کنند.

شما برادران و خواهرانی که به امر نماز همّت گماشته‌اید از این دیدگاه، در تدارک بزرگ­ترین خدمت به مردم و کشور خود هستید و بی‌گمان، ملت ما از معرفت به نماز و عمل به آن بهر‌ه‌های بزرگ در همه­ی عرصه‌های زندگی خود خواهد برد.

مسؤولان محترم اقامه ­ی نماز گزارش امید بخشی از به کار بستن سفارش‌‌های قبلی درباره­ی نماز داده‌اند. این­جانب پس از سپاس از آنان و از همه­ی بخش‌هایی که به آن سفارش‌ها جامه­ی تحقق پوشانده‌اند، به همه­ی دست‌اندرکاران این مهمّ و دیگر مدیران و مسؤولان کشور توصیه می‌کنم که :

۱- برای تبیین ژرفای نماز و معرفی رازها و زیبایی‌های آن، ‌دست به تلاش پیگیر و همه جانبه‌ای زده شود. در کتاب­های معارف دانشگاه­ها و کتب درسی دوره‌‌های پیش از دانشگاه و جزوه‌های کوچک و قابل فهم همه، سخنان نغز و پرمغز و مضمون‌های تازه­ی فراوان در این باره وارد شود.

۲- احکام فقهی نماز به صورت آسان و روان منتشر شود و جزوه‌ها و نوارهای صوتی و تصویری مناسب برای فرستادن به میان ملت‌های دیگر، آماده گردد.

۳- اذان از حنجره اشخاص خوش صدا در همه جا پخش شود و هیچ شهر و محله‌ای محروم از آهنگ اذان نماند.

۴- مساجد، به شکل شایسته غبار روبی شود و خدمت به مسجد، کاری مردمی و همگانی شمرده شود.

۵- نماز صبح در مساجد اقامه شود.

۶-نمازهای جمعه در هر شهر با شرکت فرزانگان و اصحاب معرفت در ستادهای آن، پربارتر گردد.

۷- مدیران دستگاه­های اداری و دولتی، خود متصدی اقامه­ی نماز در آن دستگاه­ها شوند.

۸-در سربازخانه‌ها، آموزش نماز و عمل به آن از آن­چه هست، جدی­تر گرفته شود.

۹-در میان جاده­های بیابانی، مسجد به­قدر کافی ساخته شود و در شهرهای سر راه در همه­ی بیست و چهار ساعت، مسجد باز و آماده وجود داشته باشد.

۱۰-در شهرها و شهرک‌هایی که تازه ساخته می‌شود، مسجد جامع، نخستین بنا و مرکز حقیقی شهر قرار گرفته و ساخته شود.

۱۱-در همه­ی اجتماعات با فرارسیدن وقت نماز، نماز به پاداشته شود و اجتماعاتی که به­خاطر انبوهی آن یا به هر جهت دیگر قادر به این کار نیستند برنامه­ی زمانبندی آن­ها جوری تنظیم شود که با وقت نماز تصادف پیدا نکند.

۱۲- و به­طور خلاصه، وضع شهرها و روستاهای کشور را جوری کنید که هر کس که تازه وارد آن می‌شود،آن را محیط اهتمام به نماز و جایگاه اقامه­ی آن بداند.

توفیقات همه­ی شما را از خداوند خواستارم.

سید علی خامنه‌ای

۳۱/۶/۱۳۷۵