بسم الله الرّحمن الرّحیم

نظام اسلامی که برترین هدفش، پرورش انسان­های والا و با فضیلت است، سازندگی فرد و جامعه را از هر دو سو، یعنی هم از جسم و هم از جان، هم در عرصه­ی مادّی و هم در ساحت معنوی به پیش می‌برد، و هر دو بال پرواز و تعالی آدمی را می‌گشاید و می‌آراید.

عبادات و در رأس آنان « نماز » بدین جهت است که چنین اهمیتی می‌یابد و نماز ستون دین نامیده می‌شود. نماز آن­گاه که با توجه و حضور همراه است، نه تنها دل و جان نمازگزار، که فضای پیرامون او را نیز لطیف و نورانی و معطر می‌سازد و به خانه و خانواده و محیط کار و محفل دوستان و مجامع شهروندان و همه­ی فضاهای زندگی پرتوافشانی می‌کند.

هر چه نمازگزاران بیشتر متوجّه و خاشع و ذاکر شوند، ظلمات خودخواهی­ها و خودکامگی‌ها و بد دلی­ها و آزمندی­ها و تجاوزگری­ها و حسادت­ها و بدخواهی‌ها کمتر می‌شود و نور رستگاری بر پیشانی زندگی، بیشتر می‌درخشد.

ریشه­ی همه­ ی تلخ­کامی­های بشر در غفلت از خدا و محدود شدن به منافع شخصی است. نماز، آدمی را از این حصارهای ظلمانی می‌رهاند و شهوت و غضب او را به سوی حقیقت متعالی و خیر همگانی هدایت می‌‌‌کند.

نماز خاشعانه و سرشار از حال و حضور، بهشتی واقعی، نخست در دل و جان نمازگزار و بتدریج در محیط زندگی می‌‌آفریند، و صلاح و فلاح را به انسان هدیه می‌کند. از این رو، در همه­ی ادیان الهی، نمازگزاردن، اصلی‌ترین ادب دینداری و آشکارترین و عمومی‌ترین نشانه­ی ایمان است، کامل­ترین و زیباترین نمازهاست.

یکی از برکات انقلاب اسلامی در سال­های اخیر آن است که دل­های پرشور و شوقی را به اهمیت و والائی فریضه­ی نماز توجه داده و ترویج روزافزون این پایه­ ی اساسی دین را، مرکز همّت و تلاش آن ساخته است.

اکنون در سال، هزاران تلاش گران­بها، با اهتمام و کوشش صادقانه­ی آنان، صرف آن می‌شود که راه روشن نماز به روی همگان گشوده شود و نمازگزاران بیشتری توفیق نماز با توجه و تذکر بیابند. انواع فعالیت­های فرهنگی و هنری و تحقیقی و اجرائی در فهرست طولانی این تلاش­ها قرار دارند. این­جانب وظیفه­ی خود می‌دانم که از این تلاشگران مؤمن که مشتمل بر مسؤولان عالی­رتبه­ی دولتی، و علمای معزّز دینی، و برجستگان فرهنگی و علمی و هنری، و جوانان پرشور و زنان و مردان مؤمن از بخش­های گوناگون اجتماع است، صمیمانه سپاسگزاری کنم و به­ طور ویژه از روحانی آگاه و دلسوز جناب حجت ‌الإسلام قرائتی که نیروی عظیمی را در این راه بسیج کرده‌اند، تشکّر نمایم.

اکنون لازم می‌دانم تذکراتی را به شما و همه­ی مردم عزیزمان عرض کنم:

۱- همه ­ی آحاد نمازگزار باید سعی کنند که نماز را با توجه به معانی کلمات بخوانند، یعنی در نماز با خدای عزیز و رحیم سخن بگویند، این است آن سرچشمه­ی فیضی که جان نمازگزار را سیراب می‌کند. البته این حقیقت نباید دستاویزی برای نفس بهانه­گیر باشد که اگر توفیق چنین توجه و حضوری نیافت، نماز را ترک کنند. نماز در هر صورت، واجب و فریضه است و تارک نماز بزرگ­ترین فرصت ارتباط با خداوند سبحان را از دست می‌دهد.

۲-لازم است دست‌اندرکاران، اوراقی شامل ترجمه­ی نماز در همه­ی سطوح، فراهم و میلیون­ها نسخه از آن را در همه جا منتشر کنند. به هر کسی باید این امکان را بدهید که معانی کلمات نماز را بفهمد.

۳- فصل تازه‌­ئی از اقامه­ی نماز – که بحمدالله در سطح شهرهای دیگر کشور تا حدود گسترده‌­ئی صورت گرفته- باید در سطح روستاهای کشور آغاز شود. ترویج صورت و معنای نماز در روستاها را با برنامه‌ریزی وسیع، آغاز کنید.

۴-چه نیکو است که از همه­ی شهرهایی که در آن حوزه­ی علمیّه و طلاب علوم دینی حضور دارند، در همه­ ی شب­های جمعه گروه­هایی به روستاها اعزام شوند. شعار اوّل این پیام رسانان دین و معنویت، باید اقامه­ی نماز باشد.

۵-علمای دینی و فضلائی که در بخش‌های گوناگون دولتی به خدماتی اشتغال دارند، شایسته است که به عمران معنوی مساجدی که در آن­ها نماز جماعت اقامه نمی‌شود، بپردازند، امامت در مسجد را نیز وظیفه‌ئی بزرگ بشمرند.

۶- مأموران بخش‌های گوناگون دولتی، توصیه‌ها و دستورهای وزرای محترم درباره­ی نماز را به­طور جدّی دنبال کنند. همه­ی سطوح و بخش‌ها در این تلاش مقدس سهیم شوند و سهمی از اجر آن­را نصیب خود کنند.

۷- نماز در اغلب موارد در قرآن کریم همراه و همشأن زکات آمده است. فریضه­ی عظیم زکات نیز همانند نماز به مجاهدتی خستگی‌ناپذیر و تلاش­گرانی صادق و دلسوز نیازمند است. انتظار و امید آن است که شما عزیزان در این میدان جدید نیز گام نهید و همه­ی کسانی که می‌ توانند در ترویج و تبیین و تحقق مسأله­ی مهمّ زکات، خدمتی ارائه کنند. بی‌درنگ دامن همّت به کمر زنند و از خود صدقه­ی جاریه‌یی بر جای نهند.

از خداوند شکور و رحیم مسئلت می‌کنم که خدمات شما را به­نحو شایسته قبول فرماید و دعای حضرت ولی‌الله الاعظم ارواحنا فداه را شامل حال شما نماید.

والسلام علیکم و رحمه‌الله

سید علی خامنه‌ای

۱۸/۶/۱۳۷۷