بسم الله الرّحمن الرّحیم

اکنون چند سالی است که چنین روزهایی در کشور ما، موسم نماز است، یعنی فضای سراسر کشور به عطر دل‌انگیز یاد و نام نماز، آغشته است و انسان­هایی روشن بین و با ایمان، با شور و نشاط همه­ جا از نماز می‌گویند و به نماز فرا می‌خوانند و برای اقامه ­ی نماز، مجاهدت می‌کنند، این تلاش مبارک، شایسته­ ی آن است که از سوی همه ­ی کسانی­که به حیات طیبه­ ی اسلامی و زندگی در سایه­ی حقّ و عدالت دل بسته‌اند، گرامی داشته شود و به پیوسته ماندن‌ آن، کمک شود.

اقامه­ ی نماز در کشوری که پرچم اسلام را بر فراز سرخویش برافراشته و به حاکمیت اسلام مفتخر گردیده، یکی از واجب­ترین فرایض است. زیرا همه­ ی هدف­های یک جامعه­ ی نیکبخت از قبیل: تأمین عدالت اجتماعی، دستیابی به رفاه عمومی و شکوفایی مادی، پرورش استعدادها و خلاقیت‌ها در آحاد مردم، برخورداری از دانش و بینش و تجربه، عزت و استقلال و اقتدار ملی ، گسترش اخلاق انسانی و روابط سالم میان آحاد مردم و دیگر هدف‌های والا، در صورتی تأمین می‌شود که تربیت فردی و تهذیب اخلاقی در آحاد مردم به­ ویژه در کارگزاران امور کشور، تأمین شود و انسان‌هایی پاک و برخوردار از همّت و توکّل و اخلاص و صبر و سخت کوشی در آن جامعه باشند که به یاری این پشتوانه­ی روحی، توانایی برداشتن بارهای سنگین را دارا باشند و در برابر موانع گوناگون و به­ویژه امواج فساد و تباهی، یارای ایستادگی داشته باشند. هر چه شمار این گونه انسان­ها در جامعه و کشوری بیشتر باشد. افق آینده ­ی آن جامعه و آن کشور، روشن‌تر و حرکت به سوی نیکبختی در آن جامعه و آن کشور ممکن‌تر و آسان­تر خواهد بود.

اهمیّت نماز و یکی از رازهای پا فشاری بر آن در معارف اسلامی را از آن­چه گفتیم، می‌توان دانست، زیرا نماز، برترین چیزی است که می‌تواند همه­ی افراد جامعه­ی مسلمان را، به تهذیب اخلاقی و تعالی روحی و معنوی برساند.

سه خصوصیت عمده در نماز هست که نقش برتر آن را در تهذیب نفس و پرورش روانی انسان­ها پدید می‌آورد:

نخست آن­که نماز، با شکلی که در اسلام برای آن معین گشته یعنی حرکات و اذکار مخصوص، به­طور طبیعی، نمازگزار را به دوری از گناه و آلودگی فرا می‌خواند:

( اِنَّ الصلوهَ تَنهی عَنِ الفَحشاءِ وَ المُنکَر )

این فراخوانی پیوسته، توانایی آن را دارد که هر کس را از منجلاب‌‌ها، رها سازد و عروج بخشد.

دوم آن­که در او روح پرستش و خضوع در برابر حضرت باری تعالی را که محبوب حقیقی و فطری هر انسان است، زنده می‌کند و غبار فراموشی از این حقیقت درخشنده را که در ژرفای فطرت او نهاده شده است، می‌سترد.

سوم آن­که به جان و دل نمازگزار، آن آرامش و اطمینانی را که شرط اصلی موفقیت در همه­ی عرصه‌های زندگی است، هدیه می‌کند و تزلزل و اضطراب را که مانع بزرگی در راه اقدام مجدّانه برای پرورش اخلاقی است، از او دور می‌سازد.

هر یک از سه خصوصیتی که گفته شد در خور آن است که با تدبّر و ژرف­نگری دیده و سنجیده شود و از این راه، بسیاری از معارف نماز آشکار خواهد شد.

اکنون هنگامی که می‌بینیم نماز با این ویژگی­ها و کارسازی استثنایی‌اش، گستردگی به اندازه­ی گستره­ی همه­ی جامعه­ی اسلامی دارد، یعنی همه در هر حال و هر جا وظیفه دارند آن را به جای آورند و هیچکس، هرگز از قلمرو این فریضه­ی الهی بیرون نیست، در می‌یابیم که اندازه­ی تأثیر آن در تأمین شرط نیکبختی یک ملت و یک جامعه، چقدر زیاد است.

حقیقت آن است که هرگاه در میان مردمی نماز با همه شرائطش رواج داشته باشد همین یک واجب الهی آنان را تدریجاً به همه نیکبختی می‌کشاند و خیمه دین را در زندگی آنان بر پا می‌سازد.

ناگفته نگذاریم که این همه، درباره­ی نمازی است که با روح آن یعنی توجه و حضور قلب به جای آورده می‌شود. چنین نمازی، نمازگزار را با همه­ ی آفرینش،‌ هماهنگ و همسو می‌سازد و راه را برای تحقق سنت‌های الهی در طبیعت و تاریخ باز می‌کند، چرا که در بینش اسلامی همه­ی آفرینش در حال تسبیح و عبودیت حضرت حق است:

( یُسَبِّحُ لِلّهِ ما فِی السَّمواتِ وَ ما فِی‌الأَرضِ… )

توصیه­ ی مؤکّد این­جانب به همه، به­ویژه جوانان، آن است که خود را با نماز مأنوس و از آن بهره‌مند سازند. یعنی این­که نماز را با توجه به معنی و با احساس حضور در محضر پرودگار متعال «جَلَّت عَظَمَتُه» به جای آورند و این کار را با تمرین بر خود هموار و آسان سازند تا بتوانند نوافل، مخصوصاً نافله نمازهای صبح و مغرب را نیز ادا کنند و اگر هنوز در میان کسان و نزدیکان و دوستان آنان، کسی هست که خود را از فیض نماز محروم کرده باشد، او را از این گناه بزرگ و خسارت عظیم بازدارند و این­کار را با زبان خوش و رفتار حکیمانه انجام دهند، البته پدران و مادران نسبت به نماز فرزندان خود مخصوصاً نوجوانان، مسؤولیت بیشتری دارند.

این­جانب در پیام نماز سال­های گذشته، توصیه‌هایی به دست­اندرکاران و مسؤولان دستگاه­های گوناگون در باب نماز کرده‌ام، بجا است هیأتی از این مجمع نماز، درباره­ی آن­ها به جست­وجو و فحص پردازد و گزارشی از چگونگی و اندازه­ی تحقق آن خواسته‌‌ها فراهم آورد.

در پایان با دعا برای همه­ی شما عزیزان دست‌اندرکار مسأله­ی نماز، امیدوارم زحمات شما مقبول الهی و منظور نظر حضرت ولی‌الله الأعظم ( ارواحنا فداه و سلام الله علیه ) باشد.
و السّلام علیکم و رحمه الله و برکاته

سید علی خامنه‌ای

۱۴/۶/۱۳۷۴