بسم الله الرّحمن الرّحیم

با فرا رسیدن موسم گردهمایی­های سالیانه­ ی نماز ، بار دیگر فضای فرهنگی کشور با نام و یاد همگانی این فریضه ­ی عظمی، معطّر و منوّر گردیده است. همان­طور که مژده قیام نماز، پیامبر عظیم الشأن ( صلی الله علیه و آله ) را – چنان­که در حدیث آمده است – به وجد می آورد و به بلال، مژده­ رسان همیشگی نماز، می‌فرمود : « ارحنا یا بلال !» یعنی ای بلال! دلم را با اذان که مژده­ ی نماز است، راحت بخش ! همان­طور هم بزرگداشت نماز و گستردن و بلند کردن نام آن ، دل بندگان خدا را وجد و نشاط می‌بخشد و ابرهای تیره­ی ملال و اضطراب را از آفاق آن، پراکنده می‌سازد، و این برخاسته از ویژگی خود نماز است که مایه­ی آرامش دل­ها و برطرف کننده­ی نگرانی­ها و دغدغه‌های روحی در نمازگزار است.

باری، اینک دو سه سالی است که به همّت مردان صاحب همّتی، ایران اسلامی به سوی حق­گزاری نماز پیش می‌رود. اگرچه ایرانیان مؤمن، هرگز به نماز پشت نکرده و این نعمت بزرگ خدا را ناسپاسی ننموده‌اند ، لیکن حق نماز نیز غالباً چنان­که باید، گزارده نشده است و اکنون این امید کم کم در دل پدید می‌آید که در آینده‌ای نزدیک – به خواست خدا – نماز به درستی حق­گزاری شود.

پدیده‌های زیبایی چون : اقامه ­ی نمازهای جماعت در سطح شهرها ، در میدان‌ها و بوستان­ها و ورزشگاه‌ها ، ساختن تالارهای بزرگ و مناسب نماز در برخی و ساختن یا آماده کردن نمازخانه در برخی دیگر از جاها، گرد آمدن بیش از پیش مردم و به ویژه جوانان در بسیاری از مساجد، برپا داشتن نماز جماعت در ظهر عاشورا در میان مراسم عزاداری ، نوشتن کتاب های بسیار در باب نماز و جز این­ها ، همه و همه برانگیزاننده­ های آن امید بزرگ است.

نشانه ­ها و شاخص­ هایی هست که هرگاه و هرجا دیده می‌شوند، می‌توان گفت : حق نماز ، گزارده شده است.

نخست همگانی شدن نماز است. ناسپاسی بزرگی است که، کسی در محیط اسلامی به سر برد و نماز را که برترین وظیفه ­ی هر مسلمان است ، به جا نیاورد. چنین کسی نزد خدا و نزد بندگان خدا روسیاه و در حق خود، مقصر است، چرا که خویش را از برکات نماز محروم ساخته و درباره ­ی نماز کوتاهی کرده است. آن­گاه که در جامعه­ی اسلامی همگان ،‌از پیر و جوان و نوجوان ، و در هر موقعیت اجتماعی یا خانوادگی، و در همه ­ی شرایط زمانی و مکانی و جوّی و در آسایش و در رنج و شادی و غم، نماز را چون پایه­ی دین و بخشی از زندگی یک مسلمان ، به­جای آورند و به هیچ بهانه ، عمداً آن را ترک نکردند، مهم­ترین نشانه­ی حق­گزاری نماز آشکار شده است.

نشانه­ ی دیگر ، نیکو به جای آوردن نماز است، یعنی با توجه به معنی و مفهوم کلمات نماز و همراه با خشوع و حضور. و این روح نماز است که بدون آن، نماز کالبدی است بی­جان، و اگرچه ساقط کننده­ ی اقلّ تکلیف، ولی نه برآورنده­ی همه­ی هدف‌ها و مقاصد تشریع، این یک، البته نیازمند آموزش و نیز تمرین است و اگر به کمک الهی، تأمین شود، عمق روحیه­ ی دینی و برکات فراوان ایمان و عمل را با خود تأمین خواهد کرد.

نشانه ­ی دیگر، آبادی مساجد و افزایش نمازهای جماعت است، و این به معنای بروز برکات نماز در سطح همکاری و همدلی اجتماعی است.

بی‌شک این فریضه نیز با همه ­ی اتّکالش به عامل درونی یعنی توجه و ذکر و حضور، همچون دیگر واجبات دینی، ناظر به همه­ی عرصه­ی زندگی انسان است و نه به بخشی از آن ، یعنی زندگی فردی و شخصی هر کس و آن­جا که پای فعالیت و نشاط دسته جمعی افراد جامعه به میان می‌آید، نماز همچون گرم­ترین و پرشور­ترین عبادت دسته جمعی ، نقش بزرگی را بر عهده می­گیرد.

مظهر این خصوصیت ، همین نمازهای جماعت پنج­گانه و نماز جمعه و نمازهای عید است.

نشانه­ ی دیگر، مطرح شدن نماز در عرصه­ی مطالعات و تحقیقات علمی است.

همان­طور که بحث فقهی درباره­ ی نماز و مقدمات آن، طولانی­ترین مباحث فقهی درحوزه‌های علمیه را تشکیل می‌دهد، بحث کلامی و عرفانی و اجتماعی نماز نیز باید سلسله­ی مهمّی از مباحث دینی مطرح در سطح جامعه را پدید آورد. آگاهان دینی و محققان و نویسندگان دراین باره مقالات و تحقیقات و کتاب­هایی فراهم کنند و بحث نماز به طور مکرر در همه­ی جایگاه‌های تبلیغ دین ، با زبان‌ها و شیوه‌ها و از زاویه های گوناگون مطرح گردد. در کتاب­های درسی دوره­ های مختلف ، به تناسب فصل، فشرده یا گسترده ولی به هر حال ، عمیق و متینی درباره­ی نماز گنجانیده شود.

در صدا و سیما، نماز همچون موضوعی که باید به همه آموخت ، تلقی گردد و در برنامه‌ای جداگانه یا در دل برنامه­های گوناگون، از آن سخن رود و اعماق و رازها و درس­های آن برای همه­ی مردم بیان گردد. در سخنرانی های دینی در مساجد و غیره ، بارها و بارها معارف نماز نیز همچون مسائل آن بازگو شود.

نشانه­ی دیگر آن­است که در همه­ ی جای­ها و ساختمان­های عمومی و دولتی، نمازخانه­ای در خور دیده شود و نمازگزاردن در همه­جا برای همه، کاری در دسترس به شمار آید.

نشانه­ ی دیگر آن است که بزرگان جامعه و کسانی که چشم­ها به آن­ها دوخته شده و انگشت­ها آن­ها را نشانه کرده است، در مراکز همگانی نماز دیده شوند و نمازخانه‌های مراکز عمومی ، ویژه آدم­های بی­کار یا فرودست شمرده نشود.

و نشانه‌های دیگری که با تدبّر می‌توان بدان‌ها دست یافت.

هر گاه این نشانه‌ها، همه در جامعه‌ای پدید آید، به حق باید گفت که حق نماز در آن جامعه ادا شده است و هر چه این نشانه‌ها بیشتر باشد گرایش به حق­گزاری نماز بیشتر است.

این­جانب با دعا برای دست اندرکاران این حرکت الهی و به­ ویژه برای جناب حجت ‌الإسلام آقای قرائتی که تلاش عظیمی را وقف این کار کرده‌اند، و تشکر از کسانی که به این دعوت حق پاسخ مثبت گفته‌اند و به ویژه از عزاداران عاشورای حسینی امسال که در روز عاشورا جلوه­ ی باشکوهی از نمازگزاری را نشان دادند، از خداوند متعال خواهانم که کشور ما و مردم ما را در این فریضه ­ی بزرگ نیز مانند بسی کارهای مهم دیگر، الگو و نمونه­ ی برتر سازد و ادعیه­ ی زاکیه ­ی حضرت بقیه الله الاعظم (‌ارواحنا فداه و عجل الله فرجه ) را شامل حال ملّت و کشور فرماید.
و السّلام علیکم و رحمه الله

سید علی خامنه‌ای