حدود هشت سال پیش بود  که در یکی از مدارس ابتدایی پسرانه ناحیه سه به عنوان معاون پرورشی مشغول به خدمت بودم . در آن زمان  مدارس ابتدایی به صورت دو نوبته بود و نماز جماعت در نوبت بعد از ظهر برگزار می شد . از آنجایی که برنامه نماز برای پایه های پایین ابتدایی باید به صورت آموزشی برگزار گردد معمولا پایه های اول و دوم و سوم را به نوبت در نماز خانه می آوردیم و به شکل دایره ای می نشستند و آموزش سوره های حمد یا توحید و یا تشهد و سلام نماز را انجام می دادم که این کار همراه با توزیع شکلات و شیرینی یا ارائه کارت امتیازی و اهداء جایزه بود که محیطی پر از نشاط و شادی برای بچه ها بوجود می آورد . اما پایه های چهارم و پنجم و ششم را برنامه کلاسی داده بودم که هر روز یک کلاس و از همان کلاس موذن و مکبر و پیشنماز هم تعیین می شد و از قبل بچه ها کاملا برنامه را می دانستند . گروهی هم کار توزیع کارتهای امتیازی یا نقل و شکلات را به عهده داشتند .( لازم به ذکر است بچه ها هر ده کارت امتیازی که دریافت  می کردند  به دفتر مراجعه و از کمد جوایز یک جایزه با سلیقه خودشان می گرفتند . )خلاصه طوری شده بود که بچه ها از یک ساعت مانده به زنگ برای حضور در نماز خانه و جا گرفتن در صفهای اول نماز ، در حیاط منتظر می نشستند و اولیا مرتب می پرسیدند شما چکار کرده اید که این بچه ها اینطور علاقه به نماز پیدا کرده اند .از بین همه دانش آموزان علاقمند یکی از بچه ها ساعات نماز در حیاط مدرسه قدم می زد و در مراسم نماز شرکت نمی کرد .یک روز او را در قدم زدن همراهی کردم و سر صحبت را با او باز کردم و علت شرکت نکردنش راپرسیدم خیلی راحت گفت دوست ندارم و علتش را اینگونه گفت که ما اصلا در خانه مان کسی نماز نمیخواند و بلد هم نیستم .او را چند روزی به حال خود گذاشتم و بعد پیشنهاد مسئولیت انتظامات نماز خانه را به او پیشنهاد کردم و گفتم فقط برای نظم دهی به نماز خانه بیا و او هم قبول کرد .بعد از مدتی مسئولیت دیگری به وی محول کردم و در کنارش از فواید نماز و واجب بودن آن و آموزش آهسته آهسته آن برایش صحبت می کردم تا بالاخره عشق به نماز و شرکت در نماز جماعت در او هم بوجود آمد و جزء همان دانش آموزانی شد که منتظر حضور در نماز خانه می شدند . و من افتخار میکنم که معلمم و من افتخار می کنم که می توانم به فرزندان این مرز و بوم آموزش دهم و من افتخار میکنم به انسان بودن و انسان تربیت نمودن . خداوندا در همه حال از ما راضی باش.

 

 

مرضیه میرزاخانیان